SESSİZLİĞİN İLK SESİ ve ALİ UZUN’UN CEVABİ AÇIKLAMASINA DAİR

Bir Türk/Türkiye kanonu* söz konusu ise düşünmeden eserlerini hemen katacağım yazarların başında gelir Adalet Ağaoğlu.

Özellikle de “Ölmeye Yatmak” ve “Bir Düğün Gecesi” adlı romanlarıyla.

Ağaoğlu romancı olduğu kadar hikayecidir de.

Söz konusu etmek istediğim de bir hikâye kitabı.

“SESSİZLİĞİN İLK ECZACININ SESİ

Ali Uzun’un cevabi açıklamasına ve kooperatifleşme çalışmalarına kitaba adını de veren hikâyeden alıntılarla cevap vermek istediğim için oldu bu girizgâh.

“Bu bir ağma anı değilse ne?

Sessizlik şimdi durduğu yerde, bu boşlukta asla asılı kalamaz.

Sessizlikte ağar, yeni bir şeye dönüşür, sessizlik sesini er geç duyurur.”

Ali Uzun’un ve Kadir Mutioğlu’nun tarım kooperatifleşmesi çalışmalarını sessizliğin ilk sesi olarak değerlendiriyorum.

Henüz çok gür değil ama bazen bir salondaki bir fısıltı herkes tarafında duyulur ya işte o tip fısıltı gibi bu ses de.

“Sessizliğin doğurduğu ilk ses er geç soluğunu üfürür,

bir damarın hiç vurmamış,

bir suyun hiç akmıyormuş gibi durmasını engeller;

ona yeni bir kıpırdanmayı taşır.

Bu kıpırdanma hemen nerdeyse işitilir.”

Bu çabaların işitilmekle kalmamasını temenni ediyorum.

Yüze gülen alttan alta baltalarıyla geç de olsa kurulmaya çalışılan bu yapıyı yıkmaya çalışanlara karşı ihtiyatlı olmalarını bir kere daha dile getirmek istiyorum.

“O sıra kardeşinin sesini yanıbaşında duyuyor. Kırgın, küskün bir ses.

‘Kaçırdın’

‘Neyi?’

‘Karpuzun büyüme sesini işte!...’

Karpuzun büyüme sesinden haz almak yerine banknotların hışırtısından başka sesi duyamayanlardan sakınmak lazım.

Bunun bilir bunu söylerim, söylemekten de vazgeçmem!

* Kanon: Bir kültür içinde temel okumalar olarak kabul edilen ve genellikle edebi kaliteyi ölçmek için bir ölçüt görevi gören eserler bütününü ifade eder.