BELEDİYE DE UMUT ÖLDÜ YA ŞEHİR DE?

Mr. Smith Washington’a gidiyor filmi 1939 tarihli Frank Capra tarafından yönetilmiş boş rolde James Steawart’ın oynadığı bir başyapıttır.

Ekşi Sözlük’te biri film hakkında şöyle bir yorum yapmış:

Siyasetçiler mi siyaset yapıyor yoksa iş adamları mı bu işlere yön veriyor acaba?

Bu soruyu Akçakoca için de soralım.

Cevap nedir peki?

Son “ark ocağı” operasyonları sayesinde bu sorunun cevabının evet olduğunu biliyoruz.

Bir fark var ama.

Akçakoca’dan bir Mr. Smith çıkmıyor, çıkaramıyoruz.

Akçakoca’nın akil adamları diye ortalıkta gezinenlerin sanki hepsi birer iş adamı.

İş adamı olmayanlarda çocuklarının belediye de işe girmesi karşılığında filan iş adamlarının ekmeğine yağ sürmekle meşguller.

Berbat bir gelişme olduğunda da aman çocuğumuz/yakınımız işini kaybetmesin diye berbat gelişmelere sessiz kalarak karşı çıkmıyorlar.

İş lafa gelince ben Allah’tan başkasından korkmam raconu da yedekte bekliyor.

Birçok kişi de Fikret Albayrak’tan bir Mr. Smith çıkarma heyecanı vardı.

Ama çıkmadı, çıkamaz, çıkamayacak…..

Fikret Albayrak’ın seçilmesi halinde “umut da ölür” derken bu kaotik halin gerçekleşeceğini bildiğim içindi.

Ancak sivil toplumculuk oynama merakında olup Fikret Albayrak’ı desteklemiş olanlar ne kendilerini ne de Fikret Albayrak’ı eleştirmek gibi gerçekçi bir tavra geçemiyorlar.

Biraz da sağlanan konformizmi Fikret Albayrak’a karşı çıkarak kaybetmek istemediklerini kendilerine bile itiraf etmeye zorlanıyorlar.

Bunun yerine halkı suçlama arayışlarına giriyorlar.

Dünyanın her yerinde halk böyledir, mükemmel halk diye bir şey yoktur.

Ancak kendilerini suçlayanların samimiyetini hissedebilmek gibi bir kabiliyetleri her zaman vardır.

Halk da iş adamları gibi kendi menfaatleri peşinde koşarlar.

İş adamları ile karşı kalmayı istemez, tıpkı en kolay yöntem olarak halkı suçlamayı seçenler gibi.

Her birinin menfaatleri farklı olabilir.

Bu sebeple toplumda hak aramak cenaze kaldırmaya benzer.

Var olanlarla cenaze kaldırılır, cenazeye katılım az diye cenazenin kaldırılmadığı görülmemiştir.

Evet “umut” öldü, belediye de iyi bir şeyler olabilmesi için, şehri belediyenin sayesinde bir adım daha ileriye taşıyabilmek için.

Ancak şehirlerin umudu bitmez en kaotik ortamlarda bile, hatta şehirli olma şehre ait olma bilinci çok düşük seviyede bile olsa.

Belediye şehir demek değildir, unutmayalım.

Bir kişinin birkaç kişinin varlığı bile umut duymaya yeterli olabilir.

Kısacası halka kızmak yerine kişinin kendi kapasitesini tam olarak kullanarak neler yapacağına odaklanması gerekir.