N’OLCAK ŞİMDİ?

Seçimin başa baş geçeceği kanaatindeydim, ancak Recep Tayyip Erdoğan %4,20 farkla önde.

Seçimin ikinci tura kaldığı kesin gibi.

Bu farkın büyük sebebinin MHP seçmenini tavrı olduğu ise çok açık.

Bahçeli’nin %10,04 oy alacağı kimsenin hesap etmediği bir şeydi.

MHP seçmeni liderine ve partisine çok kızdı ama netice de oyunu partisine ve ittifakına verdi.

Bir varoluş seçimi olarak değerlendirdikleri için böyle bir tercih de bulunduklarını düşünüyorum.

%7’lik barajın altına düşmelerinin bir varoluş krizi yaratacağı kaygısıyla Bahçeli’ye çok kızmalarına rağmen sadakatle oylarını kullandılar.

Anket şirketlerini de yanıltanın %3-4 civarındaki bu MHP seçmeni olduğunu düşünüyorum.

Diğer bir sebepte Muharrem İnce’yi destekleyenlerin büyük çoğunluğunun beklenen aksine Zafer Partisi’ne yönelmiş olmaları olabilir.

.

**

İkinci turda ne olur?

Recep Tayyip Erdoğan farkı daha da artırır.

Millet İttifakının yapacağı en büyük hata Zafer Partisinin desteğini aramak ve Zafer Partisine tavizler vermek olur.

Bu takdirde Kılıçdaroğlu’nun oylarının %40’ a kadar gerileyeceğini var sayıyorum.

Bu akıl tutulmasının gerçekleşmesi ihtimali de çok yüksek gibi.

Bu takdirde de AKP’nin moral üstünlüğü daha da artacaktır.

Yapılması gereken Zafer Partisi ile işbirliğine gitmeden seçmeninin oylarına talip olmak ve aradaki farkın daha da açılmasına engel olmak olmalıdır.

Unutulmaması gereken husus Zafer Partisi ile işbirliğine gidildiği takdir de HDP seçmenin Kılıçdaroğlu’na olan desteğinin azalacağının kesin olmasıdır.

CHP’nin kemik seçmeninin her seçim sonrasında olduğu gibi şedid bir şekilde halkı/seçmeni suçlamaya başlaması ise 2. turda aradaki farkın biraz daha açılmasına sebep olacaktır.

Kendisini halktan bir adım yukarıda görerek her seferinde halkı suçlamak ise en temel kaybediş sebebidir.

CHP’nin her seçimde sosyal demokrasiye vurgu yapmaktan çok milliyetçiliğe yönelmesinin bir karşılığı olmadığı ise çok açık.

**

Popülizm ve popülist liderler 21. Yüzyılın ilk çeyreğine damga vuran bir siyasi yönelme.

Popülist bir lidere karşı, Recep Tayyip Erdoğan’a karşı, gücü henüz adaylığının başında kaybeden (popülizmi yara alan) Kılıçdaroğlu aslında 1-0 yenik başlamıştı seçim kampanyasına.

Popülizme karşı bir fikir hareketi ile karşı çıkmak, bunu tartışmak ve hayata geçirmek düşünülmedi bile, aslına bakacak olursak böyle bir potansiyelde yoktu.

Yardımcılarını kendisi değil, pazarlıklar neticesinde İttifak ortağının dayatmasıyla kendi partisinin İstanbul ve Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlarından seçmek zorunda bırakılmıştı.

Bunun niçin ve nasıl olduğu pek açıklanmadı.

Üçe bölünmüş bir gücün/kampanyanın popülizm çağında netice vermediğine bir kere daha görmüş olduk.

İkinci turda da bu karşılık bulmayan üçe bölünmüş güç kampanyasından vaz geçilemeyeceğine göre, ikinci turda rüzgarın terse döneceğini düşünmek sadece hayalperestlik olur.