ÇİVİ DERESİ KÖPRÜLERİ

Bugünkü köprünün betondan olması Osmanlı taklidi demir parmaklıklarla çevrili olmasının gündelik hayatımıza gündelik hayatımıza hız kattığı bir gerçeklik.

Ancak 50 yaşının üzerindekilere sorsak:

Bu tahta köprü mü kalsaydı , yoksa bugünkü yeni beton köprü mü? diye.

Cevabın çoğunlukla eski köprü kalsaydı diye olacağı kanaatindeyim.

Fotoğrafın çekildiği 60’lı yılların başında Akçakoca’nın nüfusu bugünün yaklaşık dörtte biriydi.

Köylerin Akçakoca’nın merkezi ile temasları fotoğrafın çekildiği pazarın kurulduğu Cuma günleri artıyordu.

Dolayısı ile tahta köprünün kalmasını istemenin/tercih etmenin bugünkü nüfus yoğunluğu ile tercih etmenin pek bir anlamı yok.

Hasreti çekilen şey o günlerin kendine olan haslığı/özgünlüğü.

Bu özgünlüğü koruyabilmek için çalışmak yerine her şehrin/kasabanın birbirine benzetilmesine koşar adım gittik; düşünmeyi, kafa yormayı ve öğrenmeyi zul sayan siyasetçilerimiz sayesinde.

Gelişerek değişmek yerine, taklit ederek büyüme arzusu öncelendi.

Netice, bu büyüme arzusuna öncelik edenlerin de çoğunun da kabul ettiği gibi olumlu değil.

Var olan estetiğimizi terk edip sıradanlaşmanın estetiği/taklidi hâkim kılındı.

Bu fotoğraftaki Akçakoca artık bir daha olmayacak.

Yapabileceğimiz tek şey geleceğin şehir estetiğini biraz daha iyi inşa edebilmek için mücadele edebilmek.

Ancak yeni nesil siyasetçilerimiz daha doğrusu zengin oldukları için her şeyi bilen siyasetçilerimiz sayesinde böyle bir kaygı yok.

Hızla burgerkingleşiyoruz.

Rant sayesinde daha da zenginleşen bu siyasetçilerimizde nostalji duygusunun olmadığını ve bundan sonra da olamayacağını düşünüyorum.

Nostalji yapmanın kendilerini inkâr etmek manasına geleceğinin de pek ala farkındalar.