Bİr babanın kalbine düşen köz

Kuruluş’un Akçakoca Bey’inin adını taşıyan,

Kurtuluş Savaşı cephelerine mühimmat taşıyan leventlerin,

karanlığı yaran cesaretin şehri…
**
Duydun mu memleket?
**

Yalova’dan bir acı düştü yüreklere.

Zemheri ayazı bile üşüyüp geri çekildi,

Bir evden bir evlat eksildi.

Bir ocak sustu.

Bir annenin yüreği paramparça oldu.
**
Bayrağa sarılı bir veda indi Akçakoca’ya…

Polis memuru Turgut Külünk,

görevini yaparken aramızdan alındı.
**
Ardında gözü yaşlı bir baba,

yüreği dağlanmış bir anne;

acıya bürünen bir eş,

yetim kalan bir kız çocuğu,

kardeşler, akrabalar

ve hiç dinmeyecek bir hasret bıraktı.

**
O artık yalnızca bir evladın adı değil;

bu kadim şehrin onuru,

bu milletin şehidi…
**
O evde gözyaşları konuştu.

Söylenemeyen cümleler,

yarım kalan dualar vardı.
**
“Yalova adını duyunca içime köz düştü” diyen

Aydın abi,

“Vatan sağ olsun” derken

aslında  içine gömdüğü feryatla

dimdik durmaya çalıştı.
**
Ruhun şad olsun

Kaplandede Dağları’nın en güzel gülü,

Sarma Deresi’nin açan çiçeği,

Sarıyayla’nın onuru, gururu…

**
Bu toprak seni unutmayacak Turgut Külünk.

Adın dualarda,

hatıran kalplerimizde yaşayacak.

**
Başın sağ olsun memleketim,

başın sağ olsun Akçakoca.