CHP İKTİDARIN ALTERNATİFİ Mİ

Kışkırtıcı bir başlıkla yazıya başlamak istedim. Çünkü bazen gerçekliğe içeriden değil dışardan bakmanın yararlı olacağını düşündüm. İç politika CHP’nin başına gelenlerle yargı ve iktidar gerilimi üzerine sıkışmış durumda. Bunun dışına çıkacak bir bakışın farklı açılımlar sağlayacağına inanıyorum.

İlk soru şu; CHP, iktidara alternatif bir seçenek mi, CHP iktidara gelse Türkiye’nin içine düştüğü iktisadi ve siyasi krize çözüm bulabilir mi?

Bu soruya yanıt vermeden önce, Türkiye’nin öteden beri taşıya geldiği yapısal sorunları kısaca dile getirmek gerekir. Türkiye Cumhuriyeti Devleti; merkezci, tek etnik kimliğe, tek dini mezhebe dayalı anti demokratik anayasayla kurumsallaşmış bir devlettir. Kurucu kadroların çerçevesini çizdiği bu anlayış günümüze kadar sürdürülmüştür. Bu durum askeri müdahalelerle de pekiştirilmeye çalışıldı.

2018 yılında yürürlüğe geçen ‘Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’ ile biz bu merkezci yapının farkına vardık. ‘Tek adam rejimi’ olarak nitelenen merkezci yapı aslında cumhuriyet ile birlikte inşa edilen rejimin görünür haliydi.

CHP, BİR DEVLET PARTİSİ OLARAK ÖRGÜTLENDİ

Yani devleti örgütleyen bir parti. 1950 yılına kadar da ‘Tek parti diktatörlüğünü’ yürüten bir partiydi. İsmet İnönü döneminde CHP il başkanları aynı zamanda vali olarak atanmışlardı. 28 ve 38 Kürt isyanları yine CHP tarafından bastırılmıştı. 21 anayasasının kaldıran ve yerine anti demokratik 24 anayasasının getirilmesinden de CHP sorumluydu.

Aynı CHP, bugün iktidara karşı alternatif bir parti gibi gözükmekte.

30’lu yılların CHP’si gerçekten değişmiş mi ve alternatif olabilir mi?

Bana kalırsa CHP zihniyeti bugün de aynı ‘değerlerle’ toplumsal muhalefeti yürütmekte. ‘Mutlak butlan’ kararıyla iyice gün yüzüne çıkan parti içi mücadelenin geleneksel CHP ideolojisi ve politikasını aştığını söylemek mümkün değil. İki taraf da CHP’yi ‘kurucu değerler’ çerçevesinde sahipleniyor. Ekrem İmamoğlu ve Özgür Özel ekibinin ısrarla CHP içinde kalması tastamam bu ideolojik ve politik kuşatmayı aşamamalarından kaynaklanıyor. Milliyetçi ve devletçi parti olma iddiasını aşma gibi bir dertleri de olmamıştır. Pek ihtimal vermiyorum, eğer Ekrem İmamoğlu ve Özgür Özel ayrı bir parti kurarlarsa ANAP’tan farklı bir parti olacaklarını sanmam. Böyle bir parti de bir seçenek olmaz.

CHP ANA MUHALEFET PARTİSİ OLMASI SOL VE SOSYALİSTLERİN BAŞARISIZLIĞINDAN KAYNAKLANIR

Milyonların CHP’ye yüzünü dönmesi, beklenti içinde olmaları AKP iktidarının acımasız neoliberal politikalarıyla ilgilidir. Yoksa CHP’nin ‘başarısı’ olarak okunamaz. CHP ve AKP aslında iki egemen sınıf partisi. Biri Kemalist milliyetçi bir parti, diğeri de Osmanlıcı neliberal ve popülist milliyetçi. Al birini vur ötekine. Ne CHP ilerici, ne’de AKP ilerici. İkisi de gerici partiler.

CHP’nin bugün ana muhalefet partisi olmasında bizim sosyalist parti ve örgütlerin verdikleri desteğin de payı büyüktür. Sol ve sosyalistlerin CHP’ye sürekli kan pompalamaları 60’lı yılların ortalarından bugüne değin kesintisiz sürmüştür. CHP, her daim solda kabul edilmiştir. Oysaki CHP, sağ bir parti.

TÜRKİYE’DE MUHALEFET SORUNU SOL MUHALAFET SORUNUDUR

Türkiye’de bir muhalefet sorunu vardır, bu sorunu sol ve sosyalistler merkezlerine almalılar. Bu CHP üzerinden değil, CHP’den ayrışarak bağımsız bir yapı oluşturmakla mümkündür. Ancak solun handikabı CHP’nin ısrarla savunduğu Kemalizm’den kopuşu bir türlü gerçekleştirememesidir. Ne yazık ki sosyalistlerimizin ekseriyeti Kemalizm’den beslenerek sosyalist olmuşlardır. Oysaki Kemalizm’i bir burjuva ideolojisi olarak görüp köklü bir kopuşu sağlamaları gerekirdi. Sosyalizm ile Kemalizm’in hiçbir bağı olmadığını kavrayan birkaç marjinal örgütten başka bir yapı da yok. Sosyalist örgüt ve partilerin çoğunluğu son kertede Kemalist’tir. Dolaysıyla CHP ile sürekli iş tutmaktan çekinilmemişlerdir. Israrla CHP’yi sola çekmek için uğraşmışlardır. Bu beyhude çabanın özneleri olarak tarihe geçmişlerdir. Sol ve sosyalistlerin alternatif olamaması CHP’yi ana muhalefet partisi yapmıştır. CHP, ana muhalefet partisidir, ama çözüm üretecek bir seçenek değildir. Bugün iş sol ve sosyalistlerin omuzuna yüklenmiştir. Bu ancak ‘sol muhalefeti’ inşa ederek olur. Bunun için köklü bir CHP eleştirisi yapılmalıdır.

SOL MUHALEFET CHP ÜZERİNDEN DEĞİL BARIŞ ÜZERİNDEN İNŞA EDİLİR

Sol ve sosyalistlerin önünde bir seçenek var.

‘Barış süreci’, Öcalan ve DEM Partisi.

Çok şükür ki ortada bir ‘barış masası’ var.

Bu masanın bir tarafına, yani Kürt tarafına geçmek gerekir. Eleştirerek, Kürtlere akıl vererek değil, koşulsuz destek vererek olmalı. Buradan batı illerinden toplumsal muhalefet inşa edilmeli. CHP’ye bakarak değil, ama CHP’ye yapılan her anti demokratik müdahaleye karşı durarak ama CHP’nin bir seçenek olmadığını da geniş kitlelere anlatarak ‘barışa, Öcalan’a ve Kürtlere’ bakarak inşa edilmelidir.

Solun başka seçeneği de yoktur.